Kerkenkruis Utrecht
Bronnen en Krachtplaatsen in NL & Be
De Janskerk, Utrecht
De Janskerk vindt je aan het Janskerkhof 30 in Utrecht
(Zie OpenStreetMap.org).
De Janskerk werd evenals de Pieterskerk in de eerste helft van de elfde eeuw door
Bisschop Bernold gesticht.
De beidde kerken leken aanvankelijk erg op elkaar; ze waren in een Romaanse stijl gebouwd, hadden twee kerktorens,
waren gebouwd van tufsteen, hadden rode/roze zuilen in de kerk en
een crypte onder het hoogkoor.
De beidde kerken hebben ook verscheidenne malen ernstig te lijden gehad onder branden; in 1148 werden de Janskerk en de Pieterskerk
zwaar beschadigd door brand.
Ook een brand in 1279 richte schade aan bij de Janskerk en de Pieterskerk.
De ronde zuilen van de Janskerk werden verstevigd en werden vierkante pijlers en de crypte onder het hoogkoor werdt verwijderd
omdat deze door instorting zwaar was beschadigd.
De in Romaanse stijl gebouwde Janskerk wou men in het begin van de zestiende eeuw moderniseren naar een
Gotische bouwstijl. Alleen het achterste deel met het koor kreeg echter een Gotische stijl, verdere uitvoering van de plannen werd
gedwarsboomd door de Reformatie.
Tijdens de stormramp van 1674
werden de torenspits en het dak van de Janskerk zwaar beschadigd. De Janskerk had aan de voorzijde (foto bovenaan)
twee torens in de Romaanse stijl.
De linkertoren (Noordzijde) was in de veertiende eeuw al in slechte staat en was ingestort.
Na de storm van 1674 bleek ook de toren aan de rechterkant (Zuidzijde) van de kerk te zwaar beschadigt, zodat deze in 1681
gesloopt moest worden.
Als alternatief werd er op het dak van het kerkkoor een koepeltorentje gebouwd.
De kerk had te lijden onder achterstallig onderhoud tijdens de
Franse bezetting van 1810 tot 1813,
en daarna werd de Janskerk een tijd als kazerne gebruikt. In 1936 werd het koor afgesloten omdat er gevaar van instorting was.
Na de tweede wereldoorlog kon men pas de noodzakelijke herstelwerkzaamheden uitvoeren.
(Bronnen:
v.Deijk Blz.38-39,
v.Hulzen Blz.55-60,
Terlingen/Engelbregt Blz.67-71,
Kerkenkijken.nl,
Rijksmonumenten.nl
en Wikipedia).
Kerkenkruis van Utrecht
Toen Keizer Koenraad II tijdens een bezoek aan Utrecht
in juni 1039 plots stierf, werd hij opgebaard in de Dom van Utrecht.
Zijn stoffelijk overschot zou begraven worden in de Dom van Speyer
in Duitsland. Zijn ingewanden werden echter in de Dom van Utrecht begraven.
Zijn zoon en opvolger, Keizer Hendrik III, doneerde veel waardevolle goederen
waarvan mogelijk de bouw van de Pieterskerk (1039), de Janskerk (1042)
en de Paulusabdij (1050) voor een groot deel gefinancierd werden.
In veel bronnen is te lezen als dat het hier om een vooropgezet plan zou gaan om rond de het hart van Keizer Koenraad II
in de Domkerk nieuwe kerken te bouwen in de vorm van een kruis rond de Domkerk. De Pieterskerk zou de top van het kruis worden
en de beidde zijarmen werden gevormd door de Janskerk en de Pauluskerk van de Paulusabdij.
Bisschop Koenraad en
keizer Hendrik IV completeerde
met de realisatie van de Mariakerk in 1080 de bouw van dit kerkenkruis.
Dat de kerken rond de Domkerk aan Petrus, Johannes, Paulus en Maria werden gewijd heeft wellicht minder te maken met Keizer Koenraad II maar
mogelijk meer te maken met de
vier Pauselijke basilieken in Rome;
de Sint Pieterbasiliek (324),
de Aartsbasiliek van Sint Jan (324),
de Basikliek van Sint Paulus (324) en de
Basiliek van Sint Maria (432).
Met de bouw van deze kerken in Utrecht verwees men naar de Stad Gods op aarde (Rome) waarvan de paus en de keizer het hoofd waren.
Door de vier kerken in een kruisvorm rond de Domkerk te bouwen zou men het kwaad afweren.
Er zijn echter geen oude teksten teruggevonden waaruit blijkt dat de bouw van deze kerken in de vorm van een kruis een vooropgezet plan was...
Verder zien we dat deze kerken die onderdeel vormen van het Utrechtse kerkenkruis hetzelfde gericht staan, ze staan evenwijdig, paralel aan elkaar.
De vier pauselijke basilieken in Rome, gewijd aan dezelfde heiligen als de kerken in Utrecht, staan echter niet hetzelfde gericht maar onderling verschillend georiënteerd,
hoewel ze toch in hetzelfde tijdsvak gebouwd lijken te zijn...
Tevens zien we in Utrecht dat de Pieterskerk de top van het kruis is, in Rome is dat de Mariakerk.
Dat deze kerken in Utrecht en Rome een kruis lijken te vormen lijkt me dus geen vooropgezet plan.
(Bronnen:
v.Deijk Blz.9,
v.d.Dool Blz.49-56,
Hulzen Blz.9-11,
Terlingen/Engelbregt Blz.56-60,
Zwijgers Blz.11-13,
CanonvanNederland.nl,
Wikipedia - De 4 basilieken
en Wikipedia - Kerkenkruis).
Krachtplaats
Maandag 12 juli 2021 ben ik weer samen met Indy (een goede vriendin) naar Utrecht geweest en hebben we ook de Janskerk bezocht.
Vanaf de Domtoren zijn we meteen al met de wichelroedes gaan lopen. Toen we vanaf de Pieterskerk
in de richting van de Domtoren liepen, werden we aangesproken door iemand die bezig was met
grondwerkzaamheden aan de leidingen onder de straat; hij vroeg wat we aan het doen waren met de wichelroedes.
Nadat we ons verhaal gedaan hadden vertelde hij dat hun ook wichelroedes gebruikten
om te bepalen waar de kabels precies liepen, hij had wichelroedes in de auto liggen hiervoor. De man vertelde dat de kabels en ook
waterleidingen heel doeltreffend met de wichelroedes op te sporen waren. Ik had wel eens gelezen dat dit gedaan werd maar dit was de
eerste keer dat ik het van iemand hoorde die daar zelf mee werkte, leuke ontmoeting zo op straat in het centrum van Utrecht.
We liepen verder en aangekomen bij de hoek van de Voetiusstraat en de Domstraat wezen onze wichelroedes al in de richting van de Janskerk,
waar zich blijkbaar een sterk krachtcentrum bevindt. Het krachtcentrum bleek bij het koor van de Janskerk te liggen.
De drukte van de stad stoorde me vreemd genoeg niet, een prettig krachtcentrum.
Update Kerkenkruis
Zondag 16 november 2025 ben ik wederom naar Utrecht geweest om te kijken in hoeverre de oude kerken;
de Pieterskerk, Janskerk, de verdwenen Pauluskerk, de verdwenen Mariakerk en de Domkerk energetisch
met elkaar verbonden zijn. Ik starte bij de verdwenen Mariakerk bij de Mariaplaats. Hier trof ik wederom
het krachtcentrum tussen waar vroeger de twee torens gestaan hebben en een energiestroom die al voor
de oude kerk aanwezig was, richting de Domtoren. Bij de Domtoren vond ik een tweede krachtcentrum,
verbonden met een energiestroom met de oude Mariakerk. Achter de Domkerk liep deze energiestroom door
naar de Pieterskerk, waar zich een derde krachcentrum bij het priesterkoor bevond. De energiestroom
ging nog verder in het verlengde van deze drie kerken. Ik kon echter geen zijstromen vinden die één
van deze kerken verbond met de Janskerk of de verdwenen Pauluskerk.
Bij de Janskerk trof ik het krachtcentrum bij het priesterkoor en een energiestroom in het verlengde
van de kerk, doch geen energiestroom in de richting van één van de drie eerder genoemde kerken.
Hetzelfde ervoer ik bij de verdwenen Pauluskerk, ook hier vond ik het krachtcentrum bij de locatie van
het priesterkoor en was er een energiestroom in het verlengde van de kerk. Ook bij de Pauluskerk
vond ik geen energiestroom die deze locatie verbond met voorgenoemde kerken.
De verdwenen Mariakerk, de Domkerk en de Pieterskerk liggen op één lijn en zijn dus ook
energetisch met elkaar verbonden. Deze energiestroom bleek nog verder door te stromen aan beide kanten,
doch ik heb niet gekeken hoever.
De Janskerk en de verdwenen Pauluskerk zijn niet energetisch verbonden met de voorgenoemde drie kerken,
noch met elkaar. Het kerkenkruis heeft dus geen energetische basis.
Ook Wigholt Vleer (Blz.349-350)
constateerde geen energetische connectie tussen de Mariakerk, Pieterskerk, Janskerk en de Pauluskerk;
indien er al sprake is van een kerkenkruis, dan is die gebaseerd op een verstandelijke basis, niet op een energetische.
Lees verder over de Domtoren,
de Mariaplaats,
de Pieterskerk en over
de Paulusabdij.
