Bronnen en Krachtplaatsen in NL & Be

Hunebed D5 bij Zeijen en Hunebed D6 bij Tynaarlo, Drenthe  Hunebed D5 bij Zeijen en Hunebed D6 bij Tynaarlo

48 Geschreven in Augustus 2022     


Je vind hunebed D5 bij de Peesterweg in Zeijen  (Zie OpenStreetMap.org)
Zo'n 10 kilometer verderop, ongeveer een half uurtje fietsen, vindt je hunebed D6 aan de Hunebedstraat in Tynaarlo  (Zie OpenStreetMap.org)
Beidde hunebedden zijn goed bereikbaar met de auto, je kan er vlakbij parkeren.



Op een oude tekening gemaakt in 1847 door de Leidse hoogleraar Lukas Reuvens zien we hunebed D5 bijna helemaal toegedekt door een dekheuvel, alleen de dekstenen en de bovenkanten van de zijstenen zijn op de tekening te zien. Hunebed D5 is bijna 7½ meter lang en 2½ meter breed, heeft 4 dekstenen die op 8 zijstenen rusten, hoewel één deksteen tussen de zijstenen ligt. Men heeft gezocht naar sporen die aangeven of en waar het zijportaal gestaan zou hebben, doch tevergeefs. Hunebed D5 is in 1878 onderzocht door Lukis en Dryden die het vondstmateriaal meegenomen hebben, deze vondsten behoren nu tot de collectie van het British Museum.
Hunebed D6 ligt aan een doorgaande weg bij een spoorwegovergang, met aan de overkant en ernaast woningen. Tynaarlo had vroeger een station waar de omwonenden toen erg op tegen waren omdat ze bang waren dat met dit station de magie van het hunebed verloren zou gaan. Hunebed D6 is nooit wetenschappelijk onderzocht en bovendien ook nooit gerestaureerd! Het hunebed bevindt zich dus nog in z'n orginele staat! Het hunebed is zo'n 5½ meter lang en ruim 3 meter breed en heeft drie dekstenen die op zes zijstenen rusten. Men heeft hier veel pijlpunten, vuurstenen bijlen, potscherven en barnstenen gevonden. De oudste vermelding van hunebed D6 stamt uit 1711.
  (Bronnen: Clerinx Blz.205v.Ginkel/Jager/v.d.Sanden Blz.166-167Gommer Blz.25-28v.d.Sanden Blz.30-33Westmaas Blz.26-29Hunebedden.nl D5 / D6Hunebeddeninfo.nl D5 / D6  en  Wikipedia D5 / D6).

Krachtplaatsen
Woensdag 17 Augustus 2022 ben ik naar Zeijen en Tynaarlo geweest om de hunebedden te bezoeken. Beidde hunebedden hadden een geweldige uitstraling. Zoals gebruikelijk loop ik altijd eerst even rond en maak ik foto's om zodoende de sfeer van de omgeving op me in te laten werken. Vervolgens neem ik dan de wichelroede ter hand, die direct in de richting van het hunebed wees, zowel bij D5 als bij D6. In vergelijking leek het krachtcentrum bij D6 wat sterker dan dat van D5. Bij beidde hunebedden reageerde de wichelroede bij de beidde kopse kanten. Hunebed D5 ligt op een rustige, wat afgelegen lokatie waar je rustig even kan gaan zitten voor een meditatie en/of een ritueel. Hunebed D6 ligt aan een doorgaande weg vlak bij een spoorwegovergang temidden van woningen. Hier zou je wel even kunnen gaan zitten (geen bankje aanwezig) voor een meditatie om het krachtcentrum op je in te laten werken. Beidde hunebedden zijn uniek en hebben een fijne sfeer/uitstraling.

Martin Roek      


     
     



Wat zijn Hunebedden?
Hune is een oud Drents woord dat reus betekend, vergelijkbaar met het Duitse Hüne, dat nog altijd reus of een boom van een kerel betekend. Ook in Genesis 6:4 lezen we over de 'Huynen'; 'reuzen', deze stenen 'bedden' waren zo men dacht gebouwd door reuzen.
 (Bronnen: Clerinx Blz.19v.d.Sanden Blz. 16-17  en  Wikipedia).

De in Nederland gevonden hunebedden werden in een vrij korte periode gebouwd tussen 3450 en 3100 v.nul door mensen van de Trech­ter­beker­cultuur. Men heeft in de Nederlandse hunebedden vrij weinig menselijke resten gevonden, van de zure bodem in Drenthe is bekend dat die het botten­mate­riaal grondig vernietigd. Hetzelfde zien we bij het grootst gevonden grafveld van West Europa uit de steentijd bij Dalfsen, waar van de skeletten niets over is en men slechts enkele lijksilhouetten gevonden heeft. Uit de wel gevonden resten bot en crematieresten uit de hunebedden is niet goed op te maken in welke richting de overledenen begraven werden en hoeveel mensen hun laatste reis via een hunebed maakten. Er werden wel veel potscherven gevonden in de meer westelijk gelegen hunnenbedden en nabij gelegen regio's in Duitsland. Dit kunnen urnen zijn geweest of grafgiften.
 (Bronnen: Clerinx Blz.38, 179-180 en 192-193v.d.Sanden Blz. 11 en 16Hunebeddeninfo.nl grafveld DalfsenHunebednieuwscafe.nl  &  Wikipedia).



Oorspronkelijk waren de ruimten tussen de grote stenen opgevuld met kleinere stenen en lag er een dekheuvel over de hune­bedden, die alleen toegankelijk waren via een ingang aan de zijkant.
Alleen hunebed D13 in Eext heeft nog een dergelijke dekheuvel die alle hunebedden oorspronkelijk hadden. Vroeger leidde een klein trapje naar de binnenruimte, wat dit hunebed weer uniek maakt.
Hunebedden waren dus een soort van grafheuvels waar men via de zijkant nog toegang tot had die gebruikt werd om overleden te kunnen bijzetten, wat nog honderden jaren gebeurde na de bouw van het laatste hunebed.
Op alle informatie bordjes die ik bij de hunebedden heb zien staan valt te lezen: "Een hunebed is een grafmonument. Behandel het met respect", doch ik merk hier weinig van.
Ik zie zowel kinderen als volwassen op de grafmonumenten klimmen, wat dus totaal respectloos is, alsof je op een kerkhof bovenop de grafstenen gaat staan om alles goed te kunnen bekijken. Men is dan ook bezig om te kijken of er bordjes met een klimverbod geplaatst kunnen gaan worden.
Ook op informatieve video's op de website van de Hunebedden Beheergroep (HBG) te Borger gaat men respectloos met hunebedden en grafheuvels om, te zien is hoe men dwars door de hunebedden heen loopt, erin gaat liggen, er bovenop gaat zitten en bovenop een grafheuvel gaat staan. De Hunebedden Beheergroep is o.a. ook verantwoordelijk voor het plaatsen van de informatieve bordjes bij de hunebedden waarop men een respectvolle omgang van de hunebedden van bezoekers verwacht... men begrijpt blijkbaar zelf niet wat een respectvolle omgang zou kunnen zijn.
Bezoekers lijken te denken dat deze enorme stenen wel wat kunnen hebben en dat men er gerust op kan klimmen of op kan gaan zitten. Helaas hebben de hunebedden hier wel onder te lijden zodat ze sneller eroderen en beschadigt men de zeldzame korstmossen die soms alleen nog op deze hunebedden te vinden zijn.
 (Bronnen: Clerinx Blz.192-193Hoven & Hovius Blz.29v.d.Sanden Blz. 11 en 16AD.nl - KlimverbodArcheologieOnline.nlHunebednieuwscafe.nl - KlimverbodHunebednieuwscafe.nl - Wat zijn HunebeddenTrouw.nl - Klimverbod  &  Wikipedia).

Krachtcentra
Dat de hunebedden op krachtcentra zouden liggen wordt vaak naar het rijk der pseudowetenschap verwezen en dus als onzin afgedaan. De hunebedden werden echter wel op speciaal daarvoor uitgekozen lokaties gebouwd; in Nederland allemaal op een verhoging in het landschap; de Hondsrug; een 70 kilometer lange verhoging met energetische eigenschappen waarop de meeste hunebedden te vinden zijn. Bij 39 van de 53 gemeten hunebedden was de radioactieve achtergrondstraling bovendien beduidend hoger  (Zie Martin Roek - Achtergrondstraling  en  dehondsrug.nl).
We zien dus wel degelijk een sterkere energie bij veel hunebedden. Naar aanleiding van deze metingen en mijn eigen ervaringen blijken zeker niet alle hunebedden op een krachtcentrum te staan, zoals Sietse van der Tuin zo stellig beweerd  (Zie: v.d.Tuin Blz.30-32).
De hunebedden waren in de tijd dat ze gebouwd werden zeer markante bouwwerken; heilige plaatsen waar men de voorouders begroef en eerde. De energetische kwaliteit van bepaalde lokaties op de hondsrug oefende blijkbaar een zekere aantrekkingskracht uit om hier een heiligdom te bouwen.

Heiligdom
De hunebedden waren meestal op een verhoging in het landschap gebouwd, grotendeels bedekt met aarde. Hunebedden en grafheuvels zijn toegangen naar de Andere Wereld waar de voorouders zich bevinden. De overledenen werden met een ceremonie hier gecremeerd en/of begraven en later kwam men hier voor herdenkings en raadplegingsceremoniën, waarbij er ook aan de voorouders geofferd werd. Vaak hield men bij grafheuvels en hunebedden ook vergaderingen, rechtsgedingen en nam men besluiten, waarbij mogelijk ook de voorouders in gedachten werden gehouden en/of geraadpleegd. De hunebedden zijn plaatsen van de voor­ouders en natuurgeesten/goden; poorten naar de Andere Wereld waar men ceremoniën en rituelen deed om de voorouders en de natuurgeesten te eren en te raadplegen; het waren ook religieus-spirituele centra.
Sommige mensen menen dat de hunebedden geen graven voor de voorouders waren maar heiligdommen, spirituele centra. Alsof dit een tegenstelling zou zijn; het zou juist vreemd zijn wanneer in heiligdommen zoals de hunebedden de voorouderspirits compleet buitengesloten zouden worden. In het oude sjamanisme raadpleegt men juist de voorouders en de natuurgeesten/goden, waarom zou men dit in de tijd van de hunebedden dan niet gedaan hebben? Belangrijke overledenen zoals stamoudsten, sjamanen, priesters en priesteressen, zullen in het heiligdom rond de voorouders en natuurspirits/goden bijgezet zijn, zodat latere generaties ze eer kunnen bewijzen en kunnen raadplegen.
In de mythologie van latere volkeren zijn heuvels vaak het domein van de Andere Wereld, waar de elfen en andere natuurspirits wonen. Via grotten en andere openingen in de aarde kon men de onderwereld betreden, de wereld van de overledenen, de Andere Wereld. De vondsten van menselijke resten in de hunebedden en de offergaven liggen in lijn met deze mythologie van latere volken in deze regio. Aan de hunebedden zullen dus mogelijk alleen stamoudsten, priesters en priesteressen na hun overlijden toevertrouwd zijn; inspirerende mensen met een zeker aanzien. Hunebedden zijn zo het schijnt dan ook in de eerste plaatst heiligdommen, speciaal gebouwd voor de Andere Wereld van de overleden voorouders die hieraan toevertrouwd werden en voor de natuurspirits zoals o.a. de Goden en Godinnen.

Martin Roek