Krachtplaatsen in Nederland en België

Hunebed D7 en D8 bij Anloo  Hunebed D7 en D8 bij Anloo

48 Geschreven in September 2020, in Mei 2022 bijgewerkt


In de directe omgeving van Anloo zijn verschillende hunebedden te zien, hunebed D11 op 5 minuten fietsen vanaf de Magnuskerk in Anloo in het zuiden en hunebed D7 en D8 op een klein kwartiertje fietsen vanaf de Magnuskerk in Anloo in de noordelijke richting.

Hunebed D7
Hunebed D7 ligt wat meer afgelegen dan D8 en D11 waardoor je een rustigere, intiemere sfeer kreeg. Hunebed D7 ligt vlakbij D8  (Zie OpenStreetMap.org). Hoewel hunebed D7 voor mij de kleinste van deze drie hunebedden leek is dit hunebed toch bijna 9 meter lang en 3 meter breedt.
Het hunebed ligt op een verhoging in het landschap en in de omliggende omgeving liggen veel grafheuvels uit latere perioden. Bij hunebed D7 is veel aardewerk gevonden van de trechter­beker­cultuur en menselijke botfragmenten.
 (Bronnen: Clerinx Blz.206v.Ginkel/Jager/v.d.Sanden Blz.167Gommer Blz.43-44Hoven & Hovius Blz.22-23v.d.Sanden Blz.34Westmaas Blz.30Hunebedden.nlHunebeddeninfo.nlHunebednieuwscafe.nl  &  Wikipedia.
M'n wichelroede reageerde bij de ingang van het hunebed aan de zijkant en bij een steen iets verwijderd van het hunnebed dat bij een boom stond, op de foto rechts helemaal rechts op de foto.
De hunebedden waren oorspronkelijk bedekt met aarde en deze steen aan de zijkant bij de boom stond aan de rand van deze heuvel van aarde die het hunebed bedekte. Geen idee waarom de wichelroede bij deze steen reageerde. Bij zowel D11, D8 als D7 kreeg ik het gevoel van tijdloosheid, geschiedenis, rust, ik voelde dat ik deze kolosale monumenten met respect moest benaderen. D7 voelde echter kleiner, knusser, intiemer. Hoewel minder imposant dan de andere twee hunebedden hier beschreven is hunebed D7 zeker een bezoek waard!




Hunebed D8
Bij dit mooie hunebed zag ik hier en daar offertjes liggen, mogelijk voor de voorouders en/of de natuurspirits. Dit hunebed lijkt iets kleiner dan hunebed D11, maar hunebed D8 is toch zeker 8 meter lang en 4,4 meter breedt. Dit hunebed werd tussen 1848 en 1875 gerestaureerd, wat helaas nogal slordig is gedaan. Hunebed D8 ligt niet zoals D7 op een verhoging in het landschap, langs dit hunebed liep ooit in de prehistorie een weg, waarvan mogelijk een karrespoor nog zichtbaar zou zijn. Er zijn hier resten van trechterbekers en enkele pijlpunten gevonden, doch geen menselijke resten.
 (Bronnen: Clerinx Blz.206v.Ginkel/Jager/v.d.Sanden Blz.168Gommer Blz.45-46Hoven & Hovius Blz.22-23v.d.Sanden Blz.35Westmaas Blz.36-37Hunebedden.nlHunebeddeninfo.nlHunebednieuwscafe.nl  &  Wikipedia.
Hunebed D8 ligt langs een bospad en klein kwartiertje fietsen vanaf Anloo en staat goed aangegeven met bordjes  (Zie OpenStreetMap.org).
Hunebed D7 ligt even verderop een paar minuutjes fietsen en staat bij hunebed D8 al aangegeven. De wichelroede reageerde aan de kant van de offertjes bij hunebed D8, de offertjes lagen dus op een energetische plaats. Mooi om te zien dat dit hunebed op deze manier nog een spirituele betekenis heeft.



Ik herinner me vaag dat ik in mijn jeugdjaren een hunebed gezien heb, doch 21 september 2020 was het voor het eerst dat ik in mijn volwassen jaren hunebedden heb gezien en ervaren.
Ik vond bovengenoemde hunebedden indrukwekkend. Ze straalden een kracht en tijdloosheid uit, deze monumenten verdienen respect. Er zijn in Nederland nog maar 53 van de oorspronkelijke 80 tot 100 hunebedden over, de resterende hunebedden moeten zeker beschermd worden. Van hunebed D11 vond ik dat dit een rijksmonument was, van hunebed D7 en D8 kon ik dat niet vinden, vreemd, waarom niet? Iemand enig idee hoe dat zit?  (Zie ook Clerinx Blz.189v.d.Sanden Blz.4NOS.nl  en  RTVDrenthe.nl).

Martin Roek      


     
     



Wat zijn Hunebedden?
Hune is een oud Drents woord dat reus betekend, vergelijkbaar met het Duitse Hüne, dat nog altijd reus of een boom van een kerel betekend. Ook in Genesis 6:4 lezen we over de 'Huynen'; 'reuzen', deze stenen 'bedden' waren zo men dacht gebouwd door reuzen.
 (Bronnen: Clerinx Blz.19v.d.Sanden Blz. 16-17  en  Wikipedia).

De in Nederland gevonden hunebedden werden in een vrij korte periode gebouwd tussen 3450 en 3100 v.nul door mensen van de Trech­ter­beker­cultuur. Men heeft in de Nederlandse hunebedden vrij weinig menselijke resten gevonden, van de zure bodem in Drenthe is bekend dat die het botten­mate­riaal grondig vernietigd. Hetzelfde zien we bij het grootst gevonden grafveld van West Europa uit de steentijd bij Dalfsen, waar van de skeletten niets over is en men slechts enkele lijksilhouetten gevonden heeft. Uit de wel gevonden resten bot en crematieresten uit de hunebedden is niet goed op te maken in welke richting de overledenen begraven werden en hoeveel mensen hun laatste reis via een hunebed maakten. Er werden wel veel potscherven gevonden in de meer westelijk gelegen hunnenbedden en nabij gelegen regio's in Duitsland. Dit kunnen urnen zijn geweest of grafgiften.
 (Bronnen: Clerinx Blz.38, 179-180 en 192-193v.d.Sanden Blz. 11 en 16Hunebeddeninfo.nl grafveld DalfsenHunebednieuwscafe.nl  &  Wikipedia).



Oorspronkelijk waren de ruimten tussen de grote stenen opgevuld met kleinere stenen en lag er een dekheuvel over de hune­bedden, die alleen toegankelijk waren via een ingang aan de zijkant.
Alleen hunebed D13 in Eext heeft nog een dergelijke dekheuvel die alle hunebedden oorspronkelijk hadden. Vroeger leidde een klein trapje naar de binnenruimte, wat dit hunebed weer uniek maakt.
Hunebedden waren dus een soort van grafheuvels waar men via de zijkant nog toegang tot had die gebruikt werd om overleden te kunnen bijzetten, wat nog honderden jaren gebeurde na de bouw van het laatste hunebed.
Op alle informatie bordjes die ik bij de hunebedden heb zien staan valt te lezen: "Een hunebed is een grafmonument. Behandel het met respect", doch ik merk hier weinig van.
Ik zie zowel kinderen als volwassen op de grafmonumenten klimmen, wat dus totaal respectloos is, alsof je op een kerkhof bovenop de grafstenen gaat staan om alles goed te kunnen bekijken. Men is dan ook bezig om te kijken of er bordjes met een klimverbod geplaatst kunnen gaan worden.
Ook op informatieve video's op de website van de Hunebedden Beheergroep (HBG) te Borger gaat men respectloos met hunebedden en grafheuvels om, te zien is hoe men dwars door de hunebedden heen loopt, erin gaat liggen, er bovenop gaat zitten en bovenop een grafheuvel gaat staan. De Hunebedden Beheergroep is o.a. ook verantwoordelijk voor het plaatsen van de informatieve bordjes bij de hunebedden waarop men een respectvolle omgang van de hunebedden van bezoekers verwacht... men begrijpt blijkbaar zelf niet wat een respectvolle omgang zou kunnen zijn.
Bezoekers lijken te denken dat deze enorme stenen wel wat kunnen hebben en dat men er gerust op kan klimmen of op kan gaan zitten. Helaas hebben de hunebedden hier wel onder te lijden zodat ze sneller eroderen en beschadigt men de zeldzame korstmossen die soms alleen nog op deze hunebedden te vinden zijn.
 (Bronnen: Clerinx Blz.192-193Hoven & Hovius Blz.29v.d.Sanden Blz. 11 en 16AD.nl - KlimverbodArcheologieOnline.nlHunebednieuwscafe.nl - KlimverbodHunebednieuwscafe.nl - Wat zijn HunebeddenTrouw.nl - Klimverbod  &  Wikipedia).

Krachtcentra
Dat de hunebedden op krachtcentra zouden liggen wordt vaak naar het rijk der pseudowetenschap verwezen en dus als onzin afgedaan. De hunebedden werden echter wel op speciaal daarvoor uitgekozen lokaties gebouwd; in Nederland allemaal op een verhoging in het landschap; de Hondsrug; een 70 kilometer lange verhoging met energetische eigenschappen waarop de meeste hunebedden te vinden zijn. Bij 39 van de 53 gemeten hunebedden was de radioactieve achtergrondstraling bovendien beduidend hoger  (Zie Martin Roek - Achtergrondstraling  en  dehondsrug.nl).
We zien dus wel degelijk een sterkere energie bij veel hunebedden. Naar aanleiding van deze metingen en mijn eigen ervaringen blijken zeker niet alle hunebedden op een krachtcentrum te staan, zoals Sietse van der Tuin zo stellig beweerd  (Zie: v.d.Tuin Blz.30-32).
De hunebedden waren in de tijd dat ze gebouwd werden zeer markante bouwwerken; heilige plaatsen waar men de voorouders begroef en eerde. De energetische kwaliteit van bepaalde lokaties op de hondsrug oefende blijkbaar een zekere aantrekkingskracht uit om hier een heiligdom te bouwen.

Heiligdom
De hunebedden waren meestal op een verhoging in het landschap gebouwd, grotendeels bedekt met aarde. Hunebedden en grafheuvels zijn toegangen naar de Andere Wereld waar de voorouders zich bevinden. De overledenen werden met een ceremonie hier gecremeerd en/of begraven en later kwam men hier voor herdenkings en raadplegingsceremoniën, waarbij er ook aan de voorouders geofferd werd. Vaak hield men bij grafheuvels en hunebedden ook vergaderingen, rechtsgedingen en nam men besluiten, waarbij mogelijk ook de voorouders in gedachten werden gehouden en/of geraadpleegd. De hunebedden zijn plaatsen van de voor­ouders en natuurgeesten/goden; poorten naar de Andere Wereld waar men ceremoniën en rituelen deed om de voorouders en de natuurgeesten te eren en te raadplegen; het waren ook religieus-spirituele centra.
Sommige mensen menen dat de hunebedden geen graven voor de voorouders waren maar heiligdommen, spirituele centra. Alsof dit een tegenstelling zou zijn; het zou juist vreemd zijn wanneer in heiligdommen zoals de hunebedden de voorouderspirits compleet buitengesloten zouden worden. In het oude sjamanisme raadpleegt men juist de voorouders en de natuurgeesten/goden, waarom zou men dit in de tijd van de hunebedden dan niet gedaan hebben? Belangrijke overledenen zoals stamoudsten, sjamanen, priesters en priesteressen, zullen in het heiligdom rond de voorouders en natuurspirits/goden bijgezet zijn, zodat latere generaties ze eer kunnen bewijzen en kunnen raadplegen.
In de mythologie van latere volkeren zijn heuvels vaak het domein van de Andere Wereld, waar de elfen en andere natuurspirits wonen. Via grotten en andere openingen in de aarde kon men de onderwereld betreden, de wereld van de overledenen, de Andere Wereld. De vondsten van menselijke resten in de hunebedden en de offergaven liggen in lijn met deze mythologie van latere volken in deze regio. Aan de hunebedden zullen dus mogelijk alleen stamoudsten, priesters en priesteressen na hun overlijden toevertrouwd zijn; inspirerende mensen met een zeker aanzien. Hunebedden zijn zo het schijnt dan ook in de eerste plaatst heiligdommen, speciaal gebouwd voor de Andere Wereld van de overleden voorouders die hieraan toevertrouwd werden en voor de natuurspirits zoals o.a. de Goden en Godinnen.

Martin Roek